takvimin kendini asmadan önceki muğlak sözleri/ vedat kamer

ay gülümsemesi kadar vardı.
adanın tacizi sözcüklerini kanatırken
dudaklarıma bulaşmış kanla avuçiçini öptüm.
geceyarısı kınalıada sular altında kalmıştı
ve maviliğin acı bilgisi aydınlandı:
şiir yaşanmışlığımızı köreltiyor.
yazma sebebimi imkânsızlaştıran,
bensevgimi öteleyen sevgilim,
geçmiş yarınmışçasına tedirgin ediyor beni.
yaz sabahını getiren güvercinler
yanında uyanmanın mutluluğunu gagalayıp durdu.
işte, aşkın tek dudaklı öpücüğü bu
yalvaçlığımın eseri.
burada bulunma sebebini zehirleyen,
gözlerinden arındırdığım acılarım
fizik kitaplarının yere fırlatılışı öncesi
odanı kilitliyor. korkma.
feryatlar bitmeden uyandırmaz beni temmuz.
ve son sözümü okuruma söylemeliyim:
şair intikamını şiiri ezberlenince alır.